تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - مطالب ابر مثنوی
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
دوشنبه 23 آبان 1390 :: نویسنده : احمد احمدی
یکی از خصوصیات شعر مولوی چه در مثنوی و چه در دیوان شمس تبریزی، فراری از شعر گفتن است. بسیاری از شعرا می خواهند شعر بسرایند و می سرایند و همه را جمع آوری کرده و دیوان شعری به جامعه ارائه میکنند. حتی بعضی ها تعمداً زیاده گویی میکنند تا بر کمیت اشعارشان افزوده شود.

جلال الدین رومی در جای جای مثنوی و دیوان شمس به خود نهیب می زند که خاموش باش.

خمش خمش که اشارات عشق معکوس است       نهان شوند هانی ز گفتن بسیار
                                                                                                                 دیوان شمس

با این حال آن چه از وی ظاهر شده است نمی از دریای بیکران اوست. به قول خودش بحر را در کوزه ریخته است.

گر بریزی بحر را در کوزه ای                                   چند گنجد قسمت یک روزه ای

او بسیاری از اوقات خاموش است و اندک سخن میگوید و شعر میسراید.

ز اندرونم صــــد خمـوش خـوش نـفس                    دست بر لــــب مى‏زند یعنى كه بــس

خامشى بحر است و گفتن همچو جو                    بـحر مــى‏جــــوید ترا جـو را مـــــــــجو
                                                                                                                 (مثنوی 4 /2062-2061)

مولوی در مقدمه دفتر اول مثنوی، این کتاب را فقه الله الاکبر و اصول اصول اصول دین معرفی کرده است.

«هذا كتاب المثنوی المعنوی و هو اصول اصول اصول الدین فی كشف اسرار الوصول والیقین و هو فقه الله الاكبر وشرع الله الازهر و برهان الله الاظهر»

از آنجا که کتاب مثنوی متکی به قرآن کریم است و تفسیر منظوم آیات قرآنی است از اینرو از چند مزیت منحصر به فرد برخوردار است.

1. عمق معانی و وسعت معارف

2. تنوع مسائل مطرح شده درآن

3. زیبایی بیان و لطافت عبارتها

4. استفاده از تمثیل های گوناگون و قصه های مختلف

5. هدایت بعضی و ضلالت بعضی دیگر

6. ذومراتب بودن مطالب آن.





نوع مطلب : ادبیات، 
برچسب ها : مولوی، مثنوی، مولانا، مثنوی معنوی، دیوان شمس،