تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - مطالب ابر شاعران افغان
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
زمانی‌که کتاب شعر «طالبان» در ماه جاری در کشور انگلستان به چاپ رسید، بسیاری‌ها آن را غیرمتجانس یافتند، اما کسانی‌که درکی از فرهنگ و شیوه‌های زندگی افغان‌ها دارند، می‌دانند که شاعرانگی در میان مردم این سرزمین چقدر از اهمیت برخوردار است. در سفری به شهر جلال‌آباد داشتم،

در جریان تجلیل از میله‌ی گل نارنج، نیرومندی شاعرانگی مردم را حس کردم. با هر واژه‌ای که از سوی شاعران به خوانش گرفته می‌شد، مردم از جا می‌جهیدند و غریو سر می‌دادند و بعد می‌نشستند. این‌گونه‌ای از زندگی افغان‌هاست، شاعرانگی را تنفس می‌کنند و غرق در رویا و تخیل می‌شوند. طالبان همانند افغان‌های دیگر در مقابل شاعرانگی تواضعی دارند و روابط آن‌ها با شعر پر دیرینه‌تر از روابط آن‌ها با اسلام بنیادگرا، کلاشینکوف و نارنجک است.

تاریخ شعر در افغانستان برمی‌گردد به بیش از یک‌هزاره پیش از امروز. شعر در زمان حکمرانی سلطان‌محمود غزنوی که از سال 998 تا 1030 میلادی فرمان‌روایی کرد، شگوفایی یافت. سلطان خود مرد اهل شعر و ادب بود و در کاخ سلطنتی حدود 700شاعر را برای زیستن مکان داده بود. اما صدسال قبل از سلطان غزنین، ادبیات پارسی در دربار یعقوب در نیمروز که یکی از ولایات غربی افغانستان است، پا به عرصه‌ی وجود گذاشت. گفته آمده که روزی در دربار یعقوب شعر هجویه‌ای را به زبان عربی به خوانش گرفته بودند، اما از آن‌جا که یعقوب زبان عربی نمی‌دانست، فرمان داد تا پس از این هیچ شعری به زبانی که وی به آن تسلط ندارد، به خوانش گرفته نشود. لذا شاعران دربار وادار شدند تا به زبان پارسی، زبانی که شاه با آن تکلم می‌کرد، شعر بسرایند.



ادامه مطلب


نوع مطلب : افغانستان، ادبیات، 
برچسب ها : شعر، افغانستان، شاعران افغان، ادبیات،