تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - سابقه ارتباطات بین‌المللی در افغانستان
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
در آغاز سلطنت امان الله خان یک دستگاه سوئیچ بورد باتری دار محلی، در ارگ کابل نصب شد. در عین زمان پاریس مخابره های افغانستان را به صورت ترانزیت با اکثر کشورهای اروپایی، آسیایی و آفریقایی بر قرار می کرد.
چندی بعد نیز وزارت مخابرات چند دستگاه مجهزتر از شرکتهای فلیپس و زیمنس خریداری کرد که این ایستگاه ها به راحتی توانست به صورت مستقیم ارتباط افغانستان را با کشورهای انگلستان، هند، شوروی، ایران و پاکستان بر قرار کند.

براساس گزارشها تا سال ۱۳۳۲ خورشیدی امکان ارتباط تلفنی با خارج از افغانستان به صورت تجاری امکان پذیر نبود، در این سال وزارت مخابرات تصمیم گرفت که دستگاه های بی سیمی را خریداری کند که هم به سیستم تلگراف مجهز باشد و هم به سیستم رادیو تلفنی؛ به همین منظور اولین بار یک ایستگاه فرستنده ۲۰ کیلو وات با تمام وسایل جانبی آن خریداری شد که توسط این دستگاه، برای اولین بار امکان تماس بین کابل و پاریس به وسیله تلفن بر قرار شد.

گام بعدی توسعه ارتباطات راه دور، ارسال عکس بود که این تکنولوژی مدتی بعد از اختراع، به افغانستان راه یافت.

وزارت مخابرات برای همین منظور چهار دستگاه تله فتو از کشور شوروی خریداری کرد و وسیله آنها، تصاویر را از کابل به تمام نقاط جهان ارسال می کرد.

با توسعه تجارت و توسعه شهری، نیاز دیگر ولایات به تلفن بیشتر شد. در سال ۱۳۳۶ خورشیدی، یک دستگاه ۱۵۰۰ خطی اتومات از کشور چکسلواکی خریداری شد و چهار سال بعد در قندهار راه اندازی شد. تا پیش از آن فقط ۴۵۰ خط تلفن در این شهر وجود داشت. مدتی بعد دو دستگاه ۱۵۰۰ خطی دیگر هم خریداری و در شهرهای هرات و مزار شریف نصب و راه اندازی شد.

در سال ۱۳۴۳، پروژه تلفن در افغانستان پیشرفت چشمگیری داشت بطوری که فقط در ایستگاه شیرشاه کابل، ۳۰۰۰ خط، در ایستگاه میدان شهاب الدین ۳۰۰۰ خط و تا پایان سال ۱۳۴۵ بیش از ده هزار خط تلفن اتومات در کابل فعال بود.

رشد تجارت و اقتصاد باعث توسعه تلفن در افغانستان شد به گونه ای که تا پایان حکومت داوود خان، در اکثر نقاط افغانستان تماس تلفنی امکان پذیر بود. براساس آمار در سال ۱۳۵۵خورشیدی ۲۸هزار خط تلفن در کشور دایر بود که این رقم هفت سال بعد به ۳۱هزار و ۲۰۰خط تلفن افزایش یافت. با وجود این پیشرفت نسبی گسترش مخابرات در شهرها، اما اغلب این تلفن‌ها به شهر کابل پایتخت افغانستان اختصاص داشت. دیگر شهرهای کلان کشور از نسبت پایین امکانات ارتباط تلفن برخوردار بودند به طوری که بخش اعظم تلفن ها در شهرهای هرات، مزار شریف و غیره در اختیار ادارات و ارگانهای دولتی قرار داشت و شهروندان سهم ناچیزی از این خدمات را به خود اختصاص می دادند





نوع مطلب : افغانستان، عمومی، 
برچسب ها : ارتباطات، مخابرات، سیستم تلفنی،