تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - معلولان افغانستان از حمایت‌های قانونی تا رفتارهای تبعیض آمیز
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
تنها نماینده افغانستان در پارا المپیک ۲۰۱۲ لندن در وزنه برداری در میان ۱۳ ورزشکار این رشته دوازدهم شد، حال آنکه افغانستان در اولین حضورش در سال ۱۹۹۶ در آتلانتای آمریکا با دو نماینده حضور یافته بود. در پارا المپیک آتن یونان ۲۰۰۴ و همچنان پارا المپیک چین ۲۰۰۸ نیز نماینده افغانستان دو نفر بود. در حالی که امروزه افغانستان به مراتب از امکانات و سهولت های بیشتری نسبت به سال های پیشین برخوردار است و حضور تنها یک ورزشکار افغان در پارا المپیک لندن، جای سوال دارد.

در حال حاضر در افغانستان شمار زیادی از معلولان ورزش می کنند. توقع میرفت که افغانستان در پارا المپیک امسال نمایندگان بیشتری داشته باشد. یک تحقیق و ارزیابی انجام شده در سال ۲۰۰۵ میلادی نشان می دهد که ۲.۷ در صد جمعیت افغانستان که چیزی حدود ۸۰۰ هزار نفر می شوند، به شدت معلول اند. از این میان ۴۱ در صد زن هستند و حدود ۲۰۰ هزار کودک واجد شرایط رفتن به مکتب، نیز معلولیت شدید دارند. در افغانستان، معلولان با مشکلات فراوانی مواجه اند و زنان و کودکان معلول، محدودیت های مضاعف دارند.

بررسی همه جوانب و مسائل مربوط به معلولیت در یک نوشته دشوار است ولی در این نوشته سعی بر این است که به مهم ترین موانع و دلایلی که معلولان در افغانستان را، با مشکلات جدی روبرو می کنند، پرداخته شود.

نگاه تبعیض آمیز و ناتوان نگر
با وجود راه اندازی برنامه های مختلف آگاهی دهی، هنوز شمار زیادی از آدمها در افغانستان نسبت به معلولان دیدگاه های منفی، ناتوان نگر و محدودکننده دارند، معلولان فکر می کنند که همیشه نیازمند کمک به دیگران هستند. همچنین حس قوی گریز از آنها نیز در سطوح مختلف وجود دارد. معلولان حتی در خانواده از توجه همسان با دیگر اعضا، برخوردار نیستند. حتی گاهی ننگ و عار خانواده پنداشته شده و مخفی نگهداشته می شوند. بخصوص اگر معلول دختر یا زن باشد. در بعضی خانواده ها معلولیت توبیخ و جزای الهی پنداشته می شود. معلولان در جامعه افغانستان و حتی در خانواده های خود، به نام ها و القاب زشت و ناپسند، خوانده می شوند. بجای آنکه معلولی را به اسمش صدا کنند، او را با برجسته کردن علت و مشکلی که دارد، صدا می زند.

معلول در افغانستان، بویژه آنهایی که در سنین کم، معلول می شوند یا معلولیت مادر زادی دارند، از همان کودکی با رفتارها و برخورد هایی مواجه می شود که واقعا خواسته یا نا خواسته می پذیرد که او ناتوان تر از دیگران است. در بهترین حالت، آنهایی که معلولان را به نام زشت صدا نزنند، و توهین و تحقیر نکنند، باز هم نگاه برابر به آنها ندارند. این دسته از افراد نگاه شان به معلولان، نگاه ترحم آمیز است. زمان زیادی نیاز است تا معلولان از پیامد منفی تلقیناتی که از محیط به او انتقال یافته بهبود یابد، به خود باور کند و تلاش کند که تا خود را ثابت کند و به دیگران نشان دهد که نیازمند این همه ترحمی که سبب کنار زده شدن او از همه عرصه‌ها شود، نیستند.

برنامه های فراگیر و متنوع آگاهی دهی که مناسب به سطح درک و فهم همه باشد ضرورت است تا جامعه از توانمندی ها، حقوق و مسوولیت دو جانبه خویش آگاه شود، مشکلات معلولان در جوامعی مثل افغانستان تنها با تغییر رویکرد اجتماعی نسبت به معلولیت، قابل حل شدن است. اگر چه که در سال ‌های اخیر برنامه های مختلف آگاهی دهی در مورد معلولان و حقوق آنها، از جانب دست اندرکاران مختلف ملی و بین المللی اجرا شده است. اما این برنامه‌ها هنوز نتوانسته که مشکل را رفع کند. چون از یک طرف چنین برنامه هایی، به شهرها و برخی مراکز ولایات محدود بوده اند و از سوی دیگر تنها در مناطق امن، اجرا شده اند.

حمایت های قانونی حقوق اساسی معلولان به نحوی در قانون اساسی حمایت شده و همچنان در سطح ملی،افغانستان دارای قانون حقوق و امتیازات معلولین است و در سطح جهانی، چهار کنوانسیون حقوق بشری و بشردوستانه معلولیت را امضا کرده است. اما با وجود همه اینها، در عمل دیده می شود که رسیدگی به مشکلات معلولان اولویت نیست و اعزام تنها یک ورزشکار معلول از افغانستان به پارا المپیک یکی از نمونه هایی است که نشان می دهد دولت تا چه حدی به معلولان و مشکلات آنها بی توجه است.

افغانستان تاکنون بودجه مشخص ملی در راستای تطبیق برنامه هایی برای معلولان، ندارد. تا قبل از ۲۰۰۵ افغانستان دارای ارگان مستقل معلولان بود ولی اکنون نهاد مستقل باصلاحیت که به معلولان رسیدگی کند، وجود ندارد هرچند که دستاوردهای ده سال اخیر را هیچگاهی نمی شود نادیده گرفت کارهای زیادی انجام یافته است، با آنهم دیده می شود که کارها بصورت روزمره و بدون یک برنامه درازمدت و بصورت غیر تخصصی انجام شده است.

هرچند که معاونت "امور خانواده شهدا و معلولین وزارت کار، امور اجتماعی"، به عنوان مسئول دولتی امور معلولان ایفای وظیفه می کند و وزارت های صحت عامه، معارف، تحصیلات عالی در بسته های خدماتی خود مواردی در باره معلولیت هم دارند. اما بازهم خدمات آنان برای همه شهروندان دارای معلولیت در کشور ناکافی است و یا از لحاظ فزیکی قابل دسترس نیست که اشخاص دارای معلولیت به آسانی بتوانند از این خدمات مستفید شوند.

چندی قبل پیشنویش قانون انتخابات ساخته شد، در این پیشنویس حقوق سیاسی اشخاص دارای معلولیت نادیده گرفته شد و محدودیت های قانونی برای آنان وضع شد تا آنان نتوانند خود را نامزد کنند. در پیشنویس قانون انتخابات دیگر بانیان انتخابات ملکف به فراهم سازی سهولت ها غرض رای دهی اشخاص دارای معلولیت نیستند.

حال آنکه در قانون گذشته انتخابات چنین مسئولیتی جزئی از مکلفیت های قانونی کمیسیون مستقل انتخابات بود، افزون بر این ۲ مورد دیگر هم که مانع حضور اشخاص دارای معلولیت برای شرکت در انتخابات می شود، در پیشنویس قانون انتخابات اضافه شد. یکی طرح پیش شرط سلامت جسمی و سلامت روانی برای نامزدان و دیگری تفویض کرسی های انتصابی در مجلس سنا برای معلولان. این پیش نویس نشان می دهد مسئولان امور در افغانستان باز هم به معلولان نگاه "ناتوان نگرانه" دارند.

چگونه می شود که انسان های دارای معلولیت را در قرن ۲۱ ناتوان پنداریم و به راحتی از کنار هزاران دانشمند، نویسنده، هنرمند، سیاستمدار، متفکر و ورزشکار معلول در افغانستان و جهان که همه نشان دادند که معلولیت ناتوانی و محدودیت نیست، بگذریم و مانع حضور و سهم آنان از مشارکت در تصمیم گیری و تعین سرنوشت شویم. معلولیت اولویت رسانه ها هم نیست دیده می شود که حتی پوشش خبری ورزش پارالمپیک و حضور تنها ورزشکار دارای معلولیت افغانستان کم رنگ بوده، درست پوشش داده نشده است.

پارالمپیک بعنوان دومین رخداد یا واقعه مهم ورزشی جهانی بعد از المپیک است که روز به روز به انواع ورزش های معلولیت و سطح بلند اشتراک کنندگان بدان افزوده می شود. آیا شایسته نیست که به معلولان جامعه نگاهی انسانی داشته باشیم...

صادق محبی
فعال در زمینه حقوق معلولان




نوع مطلب : افغانستان، ورزشی، 
برچسب ها : پارا المپیک، افغانستان، وزنه برداری، لندن 2012، معلولان، کابل،