تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - بز چینی طولانی‌ترین انیمیشن سینمای افغانستان
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
طولانی‌ترین انیمیشن افغانی به‌نام بزچینی که براساس داستان مشهور در میان کودکان افغانستان به‌نام «بزک چینی» ساخته شده است، هفته‌ی گذشته به نمایش عمومی در آمد. این فلم 20دقیقه‌یی، در باره‌ی بز سفید و زیبایی است که همراه با سه بچه در دره‌ی بامیان زندگی می‌کند؛ اما بچه‌هایش را گرگ می‌خورد.

روزی بز از خانه بیرون می‌شود و به بچه‌هایش می‌گوید تا خودش برنگشته است به روی هیچ‌کسی دروازه را باز نکند. گرگ مکار که از قضیه باخبر شده است، پشت دروازه آمده و صدایش را مثل مادر بزغاله‌ها ساخته و از آن‌ها می‌خواهد که دروازه را باز کنند. اول آن‌ها قبول نمی‌کنند، ولی بعد از اصرار زیاد، یکی از بزغاله‌ها که کوچک‌تر است دروازه را باز می‌کند و گرگ داخل خانه می‌شود. گرگ تمام بزغاله‌ها را می‌خورد مگر یکی از آن‌ها را که در تنور پنهان شده است. وقتی بز چینی پس به خانه می‌آید خانه را خالی می‌بیند و ماجرا را از زبان بزغاله‌یی که در تنور بود می‌شنود.

او نزد آهنگر رفته و شاخ‌هایش را تیز می‌کند تا با گرگ بجنگد؛ اما گرگ  که نزد آهنگر می‌رود، آهنگر دندان‌هایش را می‌کشد، هردو به میدان جنگ می‌روند و بز چینی پس از یک جنگ تن به تن گرگ را مجبور می‌کند، تا دو بزغاله او را از دهن بیرون کرده و پس به او بدهد. بزچینی با بچه‌هایش با خوشحالی به‌سوی خانه می‌روند.

در فلم عباس‌علی، پیرمرد ریش سفیدی راوی فلم است و تمام قصه را به‌صورت نظم روایت می‌کند. صدای پیرمرد را نوای دمبوره هزارگی هم‌راهی می‌کند، چیزی که به حس عامیانه بودن فلم می‌افزاید. این فلم هرچند پس از تخریب مجسمه‌های بودا توسط طالبان ساخته شده است؛ ولی عباس‌علی در فلمش مجسمه‌های «صلصال» و «شمامه» را به‌صورت کامل و بی‌عیب در دل دره بامیان قرار داده است.

باید یادآور شد که در پس پند مادرانه‌ی این داستان ساده و کودکانه، معانی سیاسی واضحی نیز نهفته است که بیننده‌ی آشنا با تاریخ افغانستان آن را به سهولت درک خواهد کرد. ولی عباس‌علی چیزی را بر داستان فولکلوریک نیفزوده است و هیچ‌گاه تلاش نکرده است به فلمش رنگ و روی سیاسی بدهد.

داستان «بزچینی» برگرفته از یک قصه‌ی فولکلور کودکانه است. این داستان به‌خصوص در مناطق مرکزی افغانستان بسیار مشهور است و تقریبا هرکسی آن را از زبان والدین‌اش شنیده است. عباس‌علی، انیماتور افغان براساس این داستان فلمی ساخته است که از بسیاری جهات حادثه‌یی در سینمای افغانستان به‌شمار می‌آید.

عباس‌علی، 35ساله که از ولایت غزنی است هنر انیمیشن را در پاکستان در مدرسه هنر و معماری کراچی فرا گرفت و بسیار زود به‌کار حرفه‌یی آغاز کرد. او از زمانی‌که در سال 2003 از مدرسه هنر فارغ شد تا اواخر 2011 در شرکت‌های فلم‌سازی پاکستانی کار کرد و سر از سال 2012 پس به وطن بازگشته است و هم‌اکنون مدیر هنری یک شرکت تبلیغاتی است.

او می‌گوید: «از زمانی‌که کودک بودم عشق عجیبی به فلم‌های کارتونی داشتم که از تلویزیون پخش می‌شد. بسیار وقت‌ها از مکتب می‌گریختم تا برنامه کارتونی دل‌خواهم را در تلویزیون تماشا کنم و گاهی به‌خاطر چنین کاری لت هم می‌خوردم. این علاقه سبب شد که از بسیار خردسالی به طراحی و نقاشی شروع کنم و در نهایت به مدرسه هنر راه بیابم.»

به‌عنوان یک پناهنده افغان در شهر کویته‌ی پاکستان، عباس‌علی به فکر انجام کاری بود تا رابطه او را با فرهنگ کشور اجدادی‌اش برقرار کند. در سال 2003 ایده‌ی این فلم به ذهنش رسید و از حسین‌علی یوسفی، یکی از نویسندگان مشهور افغان در کویته خواست تا فلم‌نامه آن را بنویسد. آقای یوسفی فلم‌نامه را به زبان فارسی و به لهجه‌ی هزارگی نوشت. عباس‌علی سپس در خانه‌اش به ساخت فلم به‌صورت انیمیشن سه‌بعدی شروع کرد. او به همکاری چندتن دیگر تقریبا 80درصد کار را در خانه انجام دادند، ولی برای تدوین نهایی آن به کامپیوترهای پیشرفته‌یی نیاز داشتند که حتا کرایه کردن آن‌ها از توان او بیرون بود. در سال 2008 پس از بحران اقتصادی جهانی، شرکت‌های انیمیشن پاکستانی نیز که اکثرا مشتری‌های غربی داشتند با بی‌کاری روبه‌رو شدند. همین بود که با استفاده از فرصت پیش آمده عباس‌علی توانست شرکت «پست آمازر» را که در آن‌جا کار می‌کرد قانع کند که کار تدوین و صداگذاری فلم را انجام بدهند. در ماه مارچ 2011 بالاخره کار تولید «بزچینی» پس از چندین سال تلاش به پایان رسید.

در کویته اما کشتارهای چند ماه اخیر زندگی را بر پناهندگان افغان بسیار تنگ کرده است. در سال 2009 حسین‌علی یوسفی، نویسنده‌ی «بز چینی» در یکی از این حملات هدفمندانه توسط افراد ناشناس کشته شد. وقتی جسد او در کنار سرک افتاده بود کسی تلیفون موبایل او را برداشته و به اولین کسی که در لیست شماره‌های او بود زنگ زد تا جسد او را شناسایی کند. اتفاقا این شخص کسی نبود جز عباس‌علی که در آن روز به کراچی رفته بود. عباس مجبور شد به کویته به دوستانش زنگ بزند تا جسد نویسنده‌ی مقتول را از سرک بردارند.

فلم «بز چینی» هرچند شاید از نگاه تدوین و صداگذاری اشکالاتی داشته باشد؛ ولی تاهنوز، بهترین فلم انیمیشنی است که یک سینماگر افغان آن را ساخته است. اهمیت این فلم در این‌جاست که نشان می‌دهد هنرمندان افغان به مرحله‌یی رسیده‌اند که می‌توانند کودکان کشور را با قصه‌های افغانی سرگرم کنند. بدون شک، پس از سال‌ها تماشای «تام و جری» امریکایی، دیدن «بز چینی» بامیانی برای هر کودک افغانستان تجربه‌ی لذت‌بخشی است که هیچ‌گاه فراموش نخواهند کرد.




نوع مطلب : افغانستان، هنر، 
برچسب ها : انیمیشن افغانی، کارتون افغانی، ساخت افغانستان،