تبلیغات
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد) - زنان افغانستان و حق دسترسی به تکنولوژی
 
درباره وبلاگ


این وبلاگ متعلق به متخصصین و دانشجویان افغانستانی مقیم استان قم میباشد. هدف اصلی این وبلاگ، اطلاع رسانی هموطنان عزیز درباره مسائل آموزشی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و... افغانستان (در وهله اول) و جهان (در مرحله بعد) میباشد. گاهی نیز حرفهای ناگفته دلمان را ثبت خواهیم کرد.
دوستانی که مایل به تبادل لینک با ما هستند ما را با عنوان (مدآد) لینک کنند و در قسمت نظرات عنوان وبلاگ خود را بگذارند تا لینک شوند.
در صورت تمایل به همکاری در وبلاگ با ما ارتباط برقرار نمایید.
ایمیل مدیر وبلاگ
ahmad.ahmadi0069@gmail.com

مدیر وبلاگ : احمد احمدی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
متخصصان ودانشجویان افغانستانی دانشگاه آزاد (مدآد)
اتحاد، برادری، دیانت، ایثار، علم و تلاش رمز موفقیت و پیشرفت
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
بیش از چهارهزار زن از پژوهشگر تا کنشگر حقوق زنان از سوی سازمان‌های غیر دولتی و دولتی در پنجاه و ششمین نشست کمیسیون مقام زن سازمان ملل در فوریه و مارس ۲۰۱۲ در نیویورک شرکت کردند. امسال در نشست کمیسیون مقام زن بیش از چهارصد میزگرد و سخنرانی از سوی سازمان‌های غیر دولتی برگزار شد. یکی از این برنامه‌ها سخنرانی الهه امانی، فعال حقوق زنان در مورد کاربردهای تکنولوژی مدرن در توانمندی زنان روستایی و زنان بومی و همچنین نقش زنان روستایی در ریشه‌کن کردن فقر و افزایش توسعه بود.

الهه امانی: در دنیای امروز زمینه‌های جنبش‌های نوین اجتماعی گسترده شده و اکنون حق دستیابی به تکنولوژی مدرن هم به عنوان یک جنبش نوین اجتماعی در حال شکل‌گیری است. تکنولوژی مدرن بهاصطلاح در مجامع بین‌المللی و حتی در دانشگاه‌ها به‌عنوان "آی‌سی‌تی" یعنی Information Communication Technology یا تکنولوژی ارتباطات یک جنبش وسیعی شده است.

در آمریکا در حدود ۱۰، ۱۵ سال پیش این گفتمان خیلی مطرح بود. در واقع کسانی که از نظر شرایط اقتصادی و اجتماعی محرومیت‌هایی دارند و یا در حاشیه جامعه هستند، امکان دستیابی به تکنولوژی مدرن و بهره‌برداری از امکانات و پتانسیل این تکنولوژی را ندارند. در نتیجه حق دسترسی به تکنولوژی یک جنبش اجتماعی شد.
اکنون این موضوع یک درخواست جهانی شده است. اگرچه شکاف دسترسی به این تکنولوژی در سطح آمریکا تقریباً بسته و نسبت به ۱۰، ۲۰ سال پیش خیلی کم شده است. به خاطر اینکه اولاً قیمت کامپیو‌تر پایین آمده و اینترنت بیش از پیش در فضاهای عمومی در دسترس است. با این وجود هنوز این بحث بسیار مهم هست. دسترسی تکنولوژی ارتباطی برای زنان کشورهای جهان سوم و اساساً برای مردم کشورهای سه قاره آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین بسیار مهم است.

این بحث رو از این جهت در این جا اوردم که این موضوعی است که مدتهاست فکر و ذهن مرا به خود مشغول داشته. در قرن بیست و یک یکی از بزرگترین منابع توسعه و رشد جامعه، اینترنت است. همانطور که شاهدیم کشورهایی همچون کره، تایوان، هنگ کنگ و ... توسعه سریع خود را مدیون اینترنت هستند. از دید من هم اگر همه مردم افغانستان اعم از زن و مرد و باسواد و بیسواد در همه شهرها و حتی روستاها اینترنت ارزان و حتی رایگان در اختیار داشته باشند از خیلی از هزینه های کارگروههای فرهنگی و اجتماعی کاسته شده و همچنین سرعت رشد و توسعه حداقل تا 10 الی 15 برابر افزوده خواهد شد.

براتون یک مثال میزنم من امسال بعد مدتها رفتم مسافرت چون هم به دلیل مشغله کاری و هم به دلیل مشکلات مالی نمیتوانستم به همراه خانواده مسافرت بروم.(البته منظورم مسافرت راه دور و به همراه خانواده است وگرنه که تهران و کرج و این اطراف حداقل هفته ای یکبار اونهم به دلایل کاری میرم) امسال این شانس رو داشتم که با خانواده بریم مشهد. بعد از مدتها فهمیدم که مسافرت چقدر خوبه. با ادمهای به کل متفاوتی مواجه شدم که دنیای متفاوت و بسیار دوری از دنیای ذهنی من داشتند و در فضای به کل متفاوتی از دنیای من زندگی میکردند و این معاشرت و نشست و برخاست چند روزه ای با انها به کل یک خانه تکانی اساسی در ذهنم ایجاد کرد و حسابی رفرش شدم. فکر میکنم گاهی لازمه. به همین دلیله که عاشق مسافرت هستم و مخصوصا سفر به جاهای خیلی متفاوت از لحاظ فرهنگی و اجتماعی نسبت به خودم. مثلا خیلی دوست دارم حتی یکبار شده به افریقا مسافرت کنم.

خوب تمام این مقدمه چینی برای این بود که بگم حالا فرض کنید اون زن بیسوادی رو که در یک روستای دورافتاده افغانستان زندگی میکنه و به عمرش پاش رو از کشورش که چه عرض کنم از شهر و روستاش اونورتر نزاشته. حالا این زن که فقط بزرگ شده اون افکار و عقاید (نادرستی که) فقط توسط قوم و قبیله اش تایید و تاکید شده و اداب و رسوم و اصول قبیله اش براش حکمی در حد احکام شرعی و دینی اش دارد. فکر میکنید چه جور بچه ای رو تربیت خواهد کرد؟ و این زن و این مادر فکر میکنید چه رویایی رو به بچه اش میده وقتی خودش رویایی نداره؟ و اون بچه فکر میکنید چه جوری بزرگ خواهد شد وقتی نمیدونه توی چه دنیایی بزرگ خواهد شد؟
درحالیکه کافیه همین زن بدونه که در جای دیگه ای از این دنیا زنانی هستند که در یک دانشگاه در حال تدریس هستند. در جای دیگه ای از همین دنیا زنانی هستند که کمپانی های بزرگی رو اداره میکنند. زنانی هستن که برای آزادی حقوق زنان افغانستان مبارزه میکنند. بدون هیچ چشمداشت مادی. مبارزه فقط برای این که دنیا جای بهتری برای زندگی نسل بشر بشه. فقط برای همین و اینکه در نهایت به خودشون هدف میده اینکه به عنوان یک انسان توی این دنیا یه کار مفیدی کردند...(به خاطر این روی زنان تاکید میکنم چون فکر میکنم اگر قرار باشه هر اتفاقی در جامعه ای بیفته باید اول از زنان اون جامعه شروع بشه.)

نمیگم اینترنت قراره معجزه بکنه ولی حداقلش اینه هیچ کس حق نداره هیچ فردی رو از دانستن و آگاهی و تفکر باز بداره. اونهم از دنیای ارزان و سرشار از اطلاعاتی که امروزه ما به واسطه اینترنت بهش دسترسی داریم. اگر اینترنت در همه شهرها و روستاهای افغانستان با قیمت ارزان و یا حتی رایگان در اختیار مردم باشه فقط کافیه که زنان هر شهر و روستای دورافتاده بفهمه که دنیاش فقط اون روستایی نیست که داره درش زندگی میکنه و دنیای خیلی بزرگی وجود داره و فقط کافیه که این رو به بچه اش منتقل کنه و فقط کافیه هر بچه ای در هر روستای افغانستان با این رویا بزرگ بشه که دنیایی بزرگتر و متفاوت تر از روستا و شهر زادگاهش وجود داره که ادمهای خیلی متفاوتی با عقاید و ارزشها و هدفهای به کل متفاوت زندگی میکنند که با این حال اونها هم گاهی شادند گاهی غمگین. اونها هم ازدواج میکنند و مراسم عزاداری دارند هر چند شاید به شیوه متفاوتی برگزار بشه. فقط کافیه هر بچه افغانی با این رویا بزرگ بشه که ارزو کنه بتونه اون دنیای متفاوت رو ببینه و به پاسخ این سوال برسه که چرا افغانستان من مثل باقی کشورهای نیست؟ چرا نباید من با خیال راحت برم به بهترین مدرسه و دانشگاه... و فقط کافیه که هر بچه ای به خودش بگه من میتونم... من این کارو میکنم...

اونوقت اینجوریه که به جای اینکه با این فکر بزرگ بشند که قراره تمام عمر با دشمنان اسلام مبارزه کنه و در تمام عمرش مدام به کشتن و کشته شدن فکر کنه به زندگی و زنده موندن فکر کنه.

و بعد از اون مهمترین چیز اینه که دولتها حق ندارند و باید که قوانینی وضع کنند که هیچ عاملی (مثل فقر مالی، فقر فرهنگی، محدودیت تکنولوژیکی) باعث بشه که افرادی از جامعه از تکنولوژی روز دنیا و درنتیحه علم و دانش روز دنیا محروم بشند و بهش دسترسی نداشته باشند.

زهرا رضایی




نوع مطلب : افغانستان، کامپیوتر، اینترنت، 
برچسب ها : اینترنت، افغانستان، زنان،